In 2016 vertrokken mijn toenmalige partner en ik naar India voor een bezoek aan het Ayurvedic Center in Dehradun.

India is het land waar ik mijn kern vond. In 1986 gaven de treinreizen door India en het lezen van de boeken van Mahatma Gandhi me richting, en uiteindelijk ontdekte ik er, door de enorme afstand tot alles waar ik vertrouwd mee was, mijn roots en mijn missie in het leven.

Sinds mijn laatste bezoek – het derde – waren er achtentwintig jaar verstreken. Er was veel veranderd in de tussentijd. Door de economische liberalisering was de middenklasse explosief gegroeid, de bevolking was met bijna een half miljard toegenomen en het land werd steeds meer door technologie aangestuurd (Uber – wát een verademing). Het kastensysteem was officieel verboden als basis voor discriminatie, maar in de praktijk leefden nog honderden miljoenen mensen onder de armoedegrens en bleven de dalits, de onaanraakbaren, hun kwetsbare positie behouden.

Het Ayurvedic Center deelde het terrein met het Rural Development Institute en het Himalayan Hospital in Dehradun (Rishikesh). Tijdens ons verblijf viel ons het grote contrast op het terrein op: enerzijds de moderne huizen waar het personeel in woonde en waar kinderen in goed onderhouden speeltuinen speelden, anderzijds de slum waar de arbeiders, de dalits, woonden en het er vervallen uitzag. Het systeem werkte overal door, zelfs op deze kleine schaal. Terwijl vader en moeder de hele dag aan het werk gingen in de bouw, bleven de kinderen – die er vuil en verwaarloosd uitzagen – achter zonder toegang tot school. Nou ja, er stond wel een oud schoolgebouwtje op het terrein, maar door geldgebrek was het niet in gebruik.

Daar ontstond het idee voor een stichting: de Pooja Kajal Foundation, vernoemd naar twee van de kinderen die we hadden leren kennen. Samen met het Rural Development Institute startten we voedings- en scholingsprogramma’s, met computerlessen en creatieve vaardigheidsklassen.

Na het bereiken van mijn doelen – een carrière als ontwikkelingswerker en gezondheidszorgwerker in meerdere landen – was hiermee voor mij de cirkel rond. Ik was terug bij mijn basis, de plek die me de inspiratie had gegeven voor de keuzes die ik in mijn leven had gemaakt, en ik kon iets teruggeven.

In de jaren erna kwam ik regelmatig terug naar India. Voor de stichting, voor het bijwonen van een Changemakers‑congres in de Gandhi Ashram en om bij te dragen aan een bewustwordingscampagne van de Nirbhaya Jyoti Trust rond geweld tegen vrouwen, waar de introductie van de Safelet – een in Nederland ontwikkelde armband waarmee je met één druk op de knop familie en vrienden kunt waarschuwen – deel van uitmaakte.

Nu, anno 2026, is India China voorbijgestreefd als het land met de meeste inwoners ter wereld, krijgt New Delhi er dagelijks duizenden auto’s bij en er zijn in twaalf jaar tijd bijna 100 luchthavens bij gekomen. Een onverminderd fascinerend land. Het land which you hate to love, or love to hate.

Dit jaar vertrek ik weer voor een bezoek aan buzzing Mumbai.